Model Context Protocol (MCP)

Wat is Model Context Protocol (MCP)?

Model Context Protocol (MCP) is een open standaard die AI-applicaties laat verbinden met externe tools, databronnen, en diensten via één gemeenschappelijke interface. In plaats van een aangepaste integratie te schrijven voor elk model en elke tool, bouwen developers eenmalig een MCP-server en kan elke MCP-compatibele client, zoals een AI-assistent of coding-agent, hem gebruiken.

De belangrijkste punten

• MCP lost de integratie-explosie op. Ervoor betekende M applicaties verbinden met N tools M keer N aangepaste integraties; met een gedeeld protocol wordt het M plus N.
• De architectuur is client-server. De AI-applicatie host een MCP-client; elke integratie is een MCP-server die tools, resources, en prompts blootstelt die het model kan gebruiken.
• Anthropic open-sourcede MCP in november 2024, en het werd de de-facto-standaard zodra OpenAI, Google, Microsoft, en de grote IDE- en agentleveranciers het adopteerden. De officiële servers-repository op GitHub trok 89.494 sterren en 11.436 forks per augustus 2026 [1].
• MCP-servers zijn code van derden met toegang tot de context van je agent, dus horen ze thuis in je threat model naast elke andere afhankelijkheid.

Hoe het werkt

MCP definieert een op JSON-RPC gebaseerd gesprek tussen twee partijen. De hostapplicatie, bijvoorbeeld Claude, een IDE-assistent, of een aangepaste agent, draait een MCP-client. Elke integratie draait als een MCP-server, ofwel als een lokaal proces waarmee de client via stdio praat, ofwel als een remote-service bereikt via HTTP. Bij verbinding vraagt de client de server wat hij aanbiedt, en de server adverteert drie soorten capaciteiten: tools die het model kan aanroepen, resources die de applicatie als context kan lezen, en prompts, herbruikbare interactietemplates.

De belangrijke ontwerpkeuze is dat discovery op runtime gebeurt. Het model hoeft niet getraind te zijn op een specifieke integratie. Wanneer een gebruiker een nieuwe server verbindt, stromen zijn tooldefinities de context van het model in, en kan het model ze onmiddellijk beginnen aan te roepen. De server voert elke aanroep uit tegen het echte systeem, een database, een SaaS-API, een bestandssysteem, en geeft resultaten terug die het model leest voordat het zijn volgende stap beslist. Autorisatie voor remote-servers bouwt op OAuth, zodat een server kan handelen met de rechten van een specifieke gebruiker in plaats van een gedeelde credential.

Tegen 2026 is het ecosysteem groot: duizenden publieke servers dekken producten van GitHub en Stripe tot interne enterprise-systemen, registries helpen bij discovery, en de specificatie wordt openlijk bestuurd met bijdragen van meerdere leveranciers. De officiële MCP Registry alleen al hield bijna 2.000 server-items tegen de eerste verjaardag van het protocol in november 2025, een stijging van 407% ten opzichte van de lancering in september 2025 [2]. De bijdragersbasis groeide even snel, en bereikte meer dan 2.900 mensen op de Discord van het project tegen diezelfde verjaardag, met meer dan 100 nieuwe bijdragers per week [3]. Voor veel bedrijven is een MCP-server uitleveren de standaardmanier geworden om een product agent-toegankelijk te maken, zoals een REST-API uitleveren standaard werd in het vorige decennium.

Voorbeeld

Een support-engineering-team wil dat hun coding-agent productiefouten trieert. Ze verbinden twee MCP-servers: de server van hun error-tracking-platform en hun interne deploy-log-server, intern geschreven in ongeveer tweehonderd regels met een officiële SDK. Nu werkt één prompt, "vind de belangrijkste nieuwe exception sinds de deploy van gisteren en stel een fix op," end-to-end. De agent roept de zoektool van de error-tracker aan, correleert tijdstempels tegen het deploy-log, opent de relevante bronbestanden, en produceert een patch. Niemand schreef agentspecifieke lijm tussen die systemen; het protocol droeg het.

Veelvoorkomende misvattingen

De terugkerende verwarring is denken dat MCP concurreert met of tool calling vervangt. Dat doet het niet. Tool calling is het modelniveau-vermogen om een gestructureerde functieaanroep af te geven; MCP is de leidingstandaard die definieert waar die tools vandaan komen, hoe ze ontdekt worden, en hoe de aanroepen een extern systeem bereiken. Een agent gebruikt de native tool calling van zijn model om tools aan te roepen die toevallig via MCP geleverd worden. Het ene is een capaciteit, het andere is een transport- en verpakkingsstandaard eromheen.

FAQ

Wat is MCP in één zin? Het is een universele connectorstandaard, vaak vergeleken met USB-C, die elke conforme AI-applicatie laat praten met elke conforme tool of databron zonder aangepast integratiewerk.

Wat is het verschil tussen een MCP-server en een API? Een MCP-server verpakt meestal een bestaande API en herverpakt hem voor modelconsumptie: zelfbeschrijvende tool-schema's, mensleesbare beschrijvingen die het model leest, en een discovery-handshake. Het onderliggende werk gebeurt nog steeds via het verpakte systeem.

Is Model Context Protocol veilig om te gebruiken? Het protocol zelf definieert autorisatiepatronen, maar veiligheid hangt af van wat je verbindt. Een kwaadaardige of gecompromitteerde server kan instructies injecteren via toolbeschrijvingen of resultaten, dus vet servers zoals afhankelijkheden, geef de voorkeur aan officiële, bakenaf hun credentials, en draai agents met sandboxing en egress-controles.

Bronnen

1. GitHub. "Sterren- en forkaantallen voor de officiële modelcontextprotocol/servers-repository." https://api.github.com/repos/modelcontextprotocol/servers. Geraadpleegd augustus 2026.
2. Model Context Protocol Blog. "Groei van de officiële MCP Registry naar bijna 2.000 server-items in zijn eerste jaar." https://blog.modelcontextprotocol.io/posts/2025-11-25-first-mcp-anniversary/. Geraadpleegd augustus 2026.
3. Model Context Protocol Blog. "Grootte van de bijdragersgemeenschap bij de eerste verjaardag van het protocol." https://blog.modelcontextprotocol.io/posts/2025-11-25-first-mcp-anniversary/. Geraadpleegd augustus 2026.